Autor: Tomasz Drożdżal Kraków, 1 czerwiec 2007


Avicularia versicolor

Ptasznik wielobarwny


Avicularia versicolor należy do czołówki najładniej ubarwionych ptaszników. Idealnie nadaje się na pierwszego ptasznika nadrzewnego – podobnie jak inni przedstawiciele rodzaju Avicularia.

Z reguły nie przejawia agresji i niezmiernie rzadko zdarza mu się wyczesywać parzące włoski. Nie mniej jednak, podczas jego hodowli należy zachowywać jak najdalej idącą ostrożność. Osobniki tego gatunku często zachowują się dosyć nerwowo. Poruszają się wtedy z większą prędkością niż pająki naziemne i zdarza im się skakać, co może zaskoczyć niedoświadczonego hodowcę i prowadzić np. do kalectwa podopiecznego.

Jeśli zapewnimy mu odpowiednia opiekę to może on cieszyć nasze oczy nawet przez 6-10 lat (dotyczy samic), gdyż tyle przeważnie żyją ptaszniki nadrzewne (różne źródła podają nieco rozbieżne dane). Avicularia versicolor dorosłość osiągają szybko, bo po około 18-stu miesiącach. W tym czasie diametralnie zmienia się ich ubarwienie.

Avicularia versicolor, ptasznik wielobarwny

Młody osobnik z gatunku Avicularia versicolor
jeszcze w swej turkusowej barwie.

Maluchy Avicularia versicolor są charakterystycznie ubarwione na kolor ciemno-niebieski. Z kolejnymi wylinkami kolor ten stopniowo jaśnieje i ustępuje miejsca barwie turkusowej. Po około 5-6 wylince ptasznik zaczyna przyjmować barwy charakterystyczne dla dorosłego osobnika: karapaks przybiera kolor jasno zielony, odwłok zaczyna robić się czerwony, nogi zaś ciemnieją do koloru czarno-granatowo-zielonego i zaczynają obrastać w długie czerwone włoski – takie jak te na odwłoku.

samica Avicularia versicolor, samica ptasznika wielobarwnego

Dorosła samica Avicularia versicolor

Nie bez powodu wiec polska, nieoficjalna nazwa zwyczajowa tego pająka to ptasznik wielobarwny. Z kolei ‘Avicularia’ po łacinie znaczy mały ptaszek, co także po części oddaje charakter tego stworzenia. Samice Avicularia versicolor bez problemu osiągają 6cm długości ciała, przy rozpiętości odnóży sięgającej około 13-15 cm. Samce są drobniej zbudowane i osiągają rozmiary odpowiednio: ok. 5 cm oraz ok. 12-13 cm, a po osiągnięciu dorosłości (często po około 10 wylince) żyją jeszcze parę miesięcy, w zależności od warunków w jakich są trzymane.

Avicularia versicolor in situ. Le Prêcheur, Martinique.

Avicularia versicolor (Walckenaer, 1837) in situ. Le Prêcheur, Martinique.
© 2008 by Claudine and Pierre Guezennec. ZoomGuadeloupe.com

Avicularia versicolor to typowo nadrzewny pająk, zamieszkujący tropikalne rejony Karaibów – konkretnie Gwadelupę i Martynikę.
Co do warunków w jakich należy trzymać takiego ptasznika, to kluczowe znaczenie ma dostatecznie duża przestrzeń życiowa, odpowiednia – spełniająca swe zadanie – wentylacja oraz temperatura na poziomie około 27st.C. Zalecane 3-4 stopniowe spadki w nocy, ale nie jest to konieczność – ważne by wyeliminować częste, nagłe i spore (10 stopni i więcej) wahania temperatury. Co do wilgotności to powinna być ona spora, lecz absolutnie nie powinniśmy robić z podłoża błota. Wystarczy lekkie spryskiwanie tak częste jaka zajdzie potrzeba (np. rano, lub rano i wieczorem).

klimat na Martynice

Roczny przebieg temperatur oraz opadów
na Martynice.

Należy tez zadbać o to, by usuwać wszelkie niezjedzone resztki pokarmu oraz inne niepożądane elementy, na których może rozwinąć się pleśń. Źródła wszystkich obcych zapachów (gnijące resztki, grzybnia, …) powinny być natychmiast usuwane, jako potencjalne zagrożenie dla zdrowia naszego ptasznika. Co do samego wystroju lokum dla Avicularia versicolor, to powinniśmy zadbać o to by, jako nadrzewny gatunek, pająk nie musiał przesiadywać bezpośrednio na podłożu. Najlepiej zadanie swoje spełniają sztuczne roślinki, kora dębu korkowego lub sprasowany korek używany do wyklejania ścianek terrariów. Lepiej od razu zrezygnować z gałązek i zwykłej kory, gdyż prędzej czy później takie elementy zaczynają pleśnieć.

ptaszniki trzymane razem

Maluszki po pierwszej wylince, trzymane razem.

Młode osobniki Avicularia versicolor tolerują się nawzajem, wiec z powodzeniem można trzymać je razem. Jest to coraz częściej spotykane rozwiązanie. Trzymałem maluchy tego gatunku w grupach po kilka, kilkanaście lub nawet więcej osobników. Póki miały one dostęp do odpowiedniej ilości pokarmu, to akty kanibalizmu zdarzały się dosyć rzadko. Nie zauważyłem, by ilość dostępnej przestrzeni miała dla tego ptasznika większe znaczenie – przynajmniej z początku. Maluchy budowały wspólny oprzęd, który opuszczały w pogoni za zdobyczą, lub celem załatwienia potrzeby fizjologicznej.

Literatura:

  • Platnick, N. I. 2008. The world spider catalog, version 8.5. American Museum of Natural History.
  • Bagaturov, M. F. (2005) Some notes on breeding Avicularia versicolor with comments on the hobby in Russia. Journal of the British Tarantula Society, 20 (3): 78–88.
  • Bertani, R., Boston, T., Evenou, Y., & Guadanucci, J. P. L. 2003. Release of urticating hairs by Avicularia versicolor (Walckenaer, 1837) (Araneae, Theraphosidae). Bulletin of the British Arachnological Society 12 (9): 395-398.